کارگاه آموزشی کنگره60، ویژه همسفران
یکشنبه 17 آذر 1398 ساعت 03:40 ب.ظ | نوشته ‌شده به دست ارتش نمایندگی | ( نظرات )

پنجمین از دور بیست و هشتم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی ویژه همسفران کنگره 60، نمایندگی ارتش؛ با استادی همسفر پروانه، نگهبانی همسفر عطیه و دبیری همسفر آزیتا با دستور جلسه "وادی سوم و تاثیر آن روی من" در روز سه شنبه 5 آذر ماه 1398 ساعت 16:00 آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

می‌دانیم که وادی ها یکی از مهم ترین نوشتارها در کنگره60 هستند. یعنی کتاب 60 درجه و وادی ها، کتاب عشق و نوشتارهای کنگره60 به قول مهندس دژاکام یکی از ارکان مهم کنگره60 هستند. سی دی ها و چیزهای دیگر حالت زنگ تفریح دارند. وادی ها مثل یک منزل‌گاه هستند که ما هر دفعه در یکی از آنها ساکن می‌شویم و چیزهایی در آنجا یاد می‌گیریم و فکر می‌کنیم. اول توقف می‌کنیم بعد روی آنها فکر می‌کنیم. فکر می‌کنیم که وادی ها برای ما چه کار می‌کنند؟ وادی ها باعث می‌شوند که ما از بند ضد ارزش‌ها رها شویم. اما به چه صورت؟ فقط این‌که وادی ها را بخوانیم؟ خیر ما باید حرکت کنیم. باید آن‌ها را عملی و کاربردی کنیم نه این‌که بخوانیم و رد شویم. این وادی‌ها برای زندگی ما سرمشق هستند.

تفاوت انسانی که صاحب تفکر و اندیشه است با یک انسان معمولی در چیست؟ انسان اندیشمند همیشه از انسان‌های دیگر یک قدم جلوتر است حتی از خودش هم جلوتر است. چون در حال تفکر و اندیشه است و گام‌هایش را با اندیشه بر می‌دارد. وادی سوم می‌گوید که باید دانست، هیچ موجودی به میزان خود انسان به خویشتن خویش فکر نمی‌کند. اینجا تأکید می‌کند یعنی این یک قانون است. چه من بپذیرم چه من نپذیرم، مانند قانون جاذبه است. یعنی هیچ‌کس به اندازه خود من به فکر من نیست.

واقعیت موجود در جامعه ما، در انسان‌ها؛ آگاهانه یا غیر آگاهانه چیزی عکس این است. یعنی ما انسان‌ها فکر می‌کنیم که دیگران بیشتر می‌توانند به ما کمک کنند، دیگران بهتر ما را می‌شناسند. اصلاً چنین چیزی نیست. حال ما با آموزش هایی که در کنگره60 می‌گیریم، اگر بتوانیم به این وادی برسیم و آن را عملی کنیم، یک زندگی تازه‌ای را برای خود رقم زدیم. یعنی اگر در جنگ هستیم به صلح می‌رسیم، اگر افسرده و ناراحت هستیم به آرامش می‌رسیم. چون اینجا یاد می‌گیریم «هیچ موجودی به اندازه من به فکر من نیست».

باید بدانیم هر مشکلی که داریم، بارش روی دوش خودمان است. هیچ‌ نفسی بار نفس دیگری را نمی‌کشد. خودمان باید بیشترین تفکر و کوشش را برای حل مسائل و مشکلاتمان انجام دهیم. ما می‌توانم از طبیعت الهام بگیریم. حتی آن دانه ای که درون زمین هست، به قول مهندس دژاکام، خودش را می‌زند و سختی می‌کشد تا از خاک بیرون بیاید. ما می‌توانیم از همین الهام بگیریم و آن را الگوی خود قرار دهیم. ما می‌توانیم مشکلاتمان را حل کنیم. همه چیز در حال تغییر است و امروز مثل فردا نیست.

باید خودمان کلید و مسیر راه را پیدا کنیم. هر قفلی یک کلیدی دارد، اگر ما آن کلید را پیدا نکنیم باید آن در را بشکنیم و قفل را از جا در بیاوریم. حتی ممکن است نه توانایی باز کردن در را داشته باشیم و نه قفل را. اصلاً هر دری که به این آسانی باز نمی‌شود. مگر باز کردن در اعتیاد آسان بود؟ فقط آقای مهندس دژاکام با تفکر خود توانستند این کار را انجام دهند.

اگر انسان جستجو‌گر نباشد برای مثال اگر شاعر نباشد نمی‌تواند در جمع شاعران بنشیند و شعر بگوید، اگر اندیشمند نباشد نمی‌تواند‌ در جمع اندیشمندان تفکر و اندیشه کند. همه انسان‌ها در یک حد متعادل و مساوی از یک نقطه آغاز به حرکت کردند که همان روز الست است. در ادامه خواسته های انسان‌ها تغییر کرد و تنوع خواسته ها شد. به همین منظور تنوع خلق شد و خلقت زیاد شد. یکی گرما خواست، رفت به منطقه گرمسیر. یکی سرما خواست، رفت سردسیر. چون خواسته ها تنوع پیدا کرد، هر کس هر چه که خواست به دنبال آن رفت. به همین دلیل هم کسرت خلقت به وجود آمد.

عرفای ما می‌گویند که تمام انسان‌ها همه چیز را تجربه کردند و یا خواهند کرد. مثلاً مولانا می‌گوید «هم شاهی می‌کنی هم گدایی می‌کنی» هم خوبی هم بدی، هم ظلمات هم نور. تمام انسان‌ها این را یا تجربه کردند یا خواهند کرد. همه ما از یک نقطه شروع کرده‌ایم و باز هم باید در همان مسیر حرکت کنیم و به همان نقطه بازگردیم. هر کدام از ما به نسبت درجه تکاملمان به سوی آن قدم بر می‌داریم. طبق آن پیام آسمانی که به ما گفتند، الزاماً باید آن مسیر را طی کنیم. حال یکی در ابتدای راه است، یکی در وسط، یکی در پایان راه و یکی اصلاً راه راه شروع نکرده، هنوز نمی‌داند باید از کجا شروع کند.

به قول حافظ «مقام عشق میسر نمی‌شود بی رنج ولی به حکم بلا بسته‌اند عهد الست» انسان باید به موجودیت انسانی خودش پی ببرد و آرام آرام خودش را بشناسد و بفهمد که جایگاه اصلی او جایگاه‌های بیرونی نیست بلکه جایگاه‌های درونی است. ظاهر و باطن انسان باید یکی باشد. متأسفانه الان انسان‌ها بیشتر به جایگاه‌های بیرونی توجه می‌کنند و به جایگاه‌های درونی برخی اصلاً فکر هم نمی‌کنند و این خیلی سخت و دشوار است.

سؤال بعضی انسان‌ها هنوز هم این است که چرا من؟ چرا این اتفاق بد برای من رخ داد؟ شاید ما نیازمند این اتفاق بد بودیم و نیازمند این تجربه بودیم تا به آن تکامل برسیم. ما نمی‌دانیم اتفاق ها برای چه رخ می‌دهد، شاید به قول مهندس دژاکام آخرش به خیر خوشی بگذرد. پس من نباید ناراحت باشم و دیگران را مقصر بدانم که تو این کار را انجام دادی. به قول آقای مهندس دژاکام آب حیات ظلمات است. ما در ظلمات و جهل اعتیاد بودیم که رهایی و آمادگی خود را پیدا کردیم. ولی بسیاری از افراد هنوز در تاریکی‌اند چون روشنایی را ندیده‌اند. هنوز با قوانین، با مفاهیم، با همه چیز در عنادند. همه چیز را انکار می‌کنند و می‌گویند مسؤل به دنیا آمدنمان که ما نبودیم، پدر و مادرمان بودند؛ تقصیر آنهاست، تقصیر جامعه است، تقصیر محیط است، نه تقصیر خود ما هم هست. ما خواست داشتیم. اگر تقدیر و خواست و فرمان الهی را بتوانیم خوب درک کنیم به این موضوع می‌رسیم.

باید گفت هیچ غرامتی تاوانی سنگین‌تر از تاوان جهل و نادانی نیست. ما خیلی تاوان دادیم. برای ناآگاهی‌مان، برای مسافرانمان؛ و رسیدن به این نکته دانایی بالایی می‌خواهد. هر فردی در هر جایگاهی که هست، خواست خودش بوده و منطبق با آن تکاملی است که باید پیدا کند، چه بیرونی چه درونی.

فلسفه این وادی هم این است که ما باید بدانیم چه بپذیریم و چه نپذیریم، حقیقت این است. اگر تمام دنیا جمع بشوند، تا خواست من نباشد هیچ‌کس نمی‌توانند به من کمک کند. هیچ‌کس به اندازه خود ما در این موضوع تأثیرگذار نیست. باید بدانیم که قانون مسؤلیت پذیری در تمام هستی حکم فرما است. تمام موجودات یک مسؤلیتی دارند. هیچ‌کس به جز خود ما در ما اثرگذار نیست. هیچ‌کس به اندازه خود من، من را نمی‌شناسد. و هیچ‌کسی به فریاد من نخواهد رسید.

هر فردی در هر جایگاهی که هست، خواست خودش بوده و منطبق با آن تکاملی است که باید پیدا کند، چه بیرونی چه درونی.

فلسفه این وادی هم این است که ما باید بدانیم چه بپذیریم و چه نپذیریم، حقیقت این است. اگر تمام دنیا جمع بشوند، تا خواست من نباشد هیچ‌کس نمی‌توانند به من کمک کند. هیچ‌کس به اندازه خود ما در این موضوع تأثیرگذار نیست. باید بدانیم که قانون مسؤلیت پذیری در تمام هستی حکم فرما است. تمام موجودات یک مسؤلیتی دارند. هیچ‌کس به جز خود ما در ما اثرگذار نیست. هیچ‌کس به اندازه خود من، من را نمی‌شناسد. و هیچ‌کسی به فریاد من نخواهد رسید.

:در ادامه شاهر دریافت گل نمادین سفر دوم یکی از همسفران بودیم

نگارنده: همسفر نگین

عکاس: همسفر  نگار

تهیه و تنظیم گزارش: همسفر آیدا

منبع: کنگره60، نمایندگی ارتش

Print Friendly Version of this pageپرینت مطلب داغ کن - کلوب دات کام Share
مرتبط با: کارگاه آموزشی کنگره 60 ،

می توانید دیدگاه خود را بنویسید
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.
 
درباره ما ...
دریافت نشریات و فایل های صوتی ...
دریافت کتاب «عبور از منطقه 60 درجه زیر صفر» نویسنده: مهندس حسین دژاكام دانلود نوشتارها و فایلهای صوتی کنگره 60 در قالب فایل Mp3 و PDF
اشعار شاعران کنگره 60
اشعار شاعران کنگره 60
مسافران و همسفران محترم کنگره 60 می توانند اشعار خود را به ایمیل: adezhakam@gmail.com برای آقای امین دژاکام ارسال کنند.
نویسندگان ...
آمار سایت ...
• تعداد مطالب:
• تعداد نویسندگان:
• آخرین بروز رسانی:
• بازدید امروز:
• بازدید دیروز:
• بازدید این ماه:
• بازدید ماه قبل:
• بازدید کل:
• آخرین بازدید:

ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو